Moja przygoda z programem „Droga do gwiazd” rozpoczęła się 20 sierpnia 2001 roku.Wcześnie rano wyjechaliśmy z moim tatą na przesłuchania do Szczecina.Był chłodny sierpniowy poranek przed budynkiem starej parowozowni, gdzie odbywały się przesłuchania, kłębiły się dziesiątki młodych ludzi. W pierwszym etapie przesłuchań podzielili nas na dziesięcioosobowe grupy. Były trzy komisje, które nas przesłuchiwały. Pierwsze przesłuchania polegały na tym, że trzeba było zaśpiewać przed komisją dwa dowolne utwory a capella - to znaczy bez podkładu muzycznego. Ja zaśpiewałem „Jej portret”, ledwo skończyłem, a jeden z członków komisji powiedział mi: „Dobrze, że pan nas tu nie zdmuchnął”.Później był kolejny etap, gdzie śpiewałem z podkładem muzycznym. Tak naprawdę do końca nie wiedziałem czy mnie zakwalifikowano do programu, czy nie. Poinformowano mnie, że zadzwonią w tej sprawie. Po dwóch dniach zadzwonili do mojej żony i powiedzieli jej, że ma ze mną przyjechać do Szczecina, gdzie spotkamy się z panem Zbigniewem Wodeckim. Miałem oczywiście o niczym nic nie wiedzieć, miała wymyślić jakiś powód, dla którego mamy jechać do Szczecina. Oczywiście o wszystkim wiedziałem, bo Ela odebrała przy mnie telefon, a ja wszystko słyszałem. Siedzieliśmy w parku przed jakimś pomnikiem i czekaliśmy w napięciu na pana Wodeckiego. Były w międzyczasie do mojej żony chyba ze trzy telefony czy już jesteśmy i że trochę się spóźnią. Powiedziałem do Eli: „chociaż mi nie mówjak będą szli", obiecała, że nic nie powie. W pewnym monencie powiedziała: „O Boże”. Już wiedziałem, że są blisko. Gdy pan Wodecki podszedł do nas udałem oczywiście, że jestem bardzo zaskoczony. Ale chyba za mało udawałem zaskoczonego, bo kazali mi zagrać całą scenę jeszcze raz. Włączyli kamery i znowu pan Wodecki podszedł do nas, tym razem postarałem się być bardzo zaskoczony i już nie trzeba było nic powtarzać trzeci raz. Po kilku dniach zadzwoniono do mnie , miły kobiecy głos poinformował mnie, że mam przyjechać na próby do Warszawy. Pojechaliśmy, na Dworcu Centralnym czekał na nas bus, który zawiózł nas do Pruszkowa. Tam pan Zbigniew Stelmasiak miał z każdym z nas próbę z podkładem muzycznym.Mój nowy podkład bardzo mi się spodobał, były w nim żywe instrumenty, grała prawdziwa orkiestra.Wtedy dowiedziałem się, że nagranie mojego programu będzie w Krakowie 11 września 2001 roku. Do Krakowa przyjechaliśmy dzień wcześniej, nocleg w hotelu gdzieś na przedmieściach Krakowa. Nie mogłem długo zasnąć - wiedziałem, że czeka mnie pamiętny dzień, nie mogłem wtedy nawet przypuszczać, że ten dzień będzie pamiętny nie tylko dla mnie, ale dla całego świata.

Nadszedł wtorkowy poranek 11 września 2001 roku. Przed dziesiątą przywieźli nas do studia. Tam od rana były próby, wszędzie kręciło się mnóstwo osób, nigdy nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak wielu ludzi pracuje przy nagraniu programu. Poznałem wszystkich, którzy mieli ze mną wystąpić w programie. Było nas 6 osób - czterech solistów i duet. Zaprzyjaźniłem się z Krzysiem Zajdlem, Krzyś śpiewał "Kochać" Piotra Szczepanika. Wysiadał mu głos, bo był bardzo przeziębiony. Próby trwały w nieskończoność, zwłaszcza z baletem ciągneły się niemiłosiernie. Wszyscy byli przemęczeni, gdzieś przed piętnastą ogłosili przerwę obiadową. Wszyscy z ulgą pomknęli do baru. Stał tam ściszony telewizor . Ktoś powiedział na głos - "zobaczcie, jakie efekty teraz potrafią zrobić, ten samolot rozbija się jak prawdziwy". Dopiero po chwili ktoś zauważył , że to nadaje TVN24 . Ktoś podszedł, zgłośnił telewizor i wszyscy zamilkli z przerażenia . To wszystko działo się na prawdę.

O dwudziestej rozpoczęło się nagranie programu. Widownia to ludzie, którzy przychodzą i klaskają na zawołanie, oczywiście dostają za to kasę. Program nagrywa się po kawałeczku, często powtarza się dany fragmentpo kilka razy. Ja musiałem śpiewać dwa razy, z tego zmontowali jeden kawałek. Z bijącym sercem słuchałem werdyktu jury - miałem najlepsze recenzje, a mimo to niestety nie wygrałem. Myślę, że dlatego, że jako niewidomy byłem bardzo statyczny na scenie , nie poruszałem się, a telewizja lubi ruch. Emisja programu odbyła się 13 października 2001 roku, miałem mnóstwo telefonów od przyjaciół z gratulacjami, większość była oburzona, że nie wygrałem. "Drogę do gwiazd" mogę traktować jako przygodę, niestety w sferze zawodowej nic mi nie przyniosła, nie pojawiły się dzięki mojemu występowi propozycje koncertów. Była to fajna przygoda dająca mi pewność siebie i pokazała mi telewizję od kuchni.